Aan de therapeuten,
‘Je komt met je gereedschapskist, die je individueel aan elk AS-geval moet aanpassen.’
Je kunt niet vertrouwen op één enkele methode of verwachten dat een aanpak onvermijdelijk tot een bepaald resultaat leidt. Op deze manier leren handelen vraagt vele jaren ervaring.
Het belangrijkste is de AS'er onvoorwaardelijk in je hart te verwelkomen, met volledige toewijding. Je zult leren van de AS'er te houden zoals die is, volledig te luisteren, zonder bang te zijn voor enig risico op overdracht. Zo word je een integraal onderdeel van het universum van de AS'er, die je zal aanvaarden en opnemen, waardoor je inspanningen werkelijk betekenis krijgen.
Een situatie om je in te verplaatsen
Ik vroeg me voortdurend af: hoe kan ik vechten tegen deze depressie die me overspoelt, hoe kan ik omgaan met tijd die me steeds ontglipt? Ik vertrok altijd te laat, kwam steevast te laat aan. Alleen al het idee om te moeten wachten, zelfs maar één minuut, was ondraaglijk.
Elke afspraak veranderde in een onoverkomelijke beproeving. De aanwezigheid van onbekenden maakte me ongemakkelijk en het beeld van een onbekend gezicht bleef me achtervolgen. Het minste geluid, die kleine klanken die op de achtergrond zouden moeten blijven, viel me onophoudelijk aan. Mijn geluidwerende hoofdtelefoon, die me moest beschermen, bleek volstrekt ontoereikend, en de frustratie steeg in me op tot ik iets wilde slaan om mijn woede kwijt te raken.
Ik merkte dat ik me vragen stelde over het gedrag van anderen: ‘Waarom doen ze zo?’ Wat moeten ze nog doen?’ Alles leek mijn onbehagen te vergroten, van de misselijkmakende geur die me binnendrong ondanks mijn pogingen me ertegen te beschermen tot de benauwdheid van de ruimte die me verpletterde. Ik vroeg me af of iemand anders dezelfde nood voelde, of ze verdrietig of boos waren, of dat ze me uitlachten.
Overvallen door mijn eigen woorden en gebaren voelde ik dat ik geen plaats meer had in deze wereld. De vreemde blikken van anderen overspoelden me, en elk belsignaal, elke verstreken minuut ontnam me weer een beetje meer van mijn rust.
Uiteindelijk kreeg de vermoeidheid de overhand: een slapeloze nacht, vijf extra uren in een draaikolk van machteloosheid, zonder energierepen of iets anders om mijn dorst naar verlichting te lessen. De crisis steeg in me op en ik ontplofte vanbinnen, gedreven door een onbedwingbare behoefte om weg te gaan, te ontsnappen, zonder te weten waarheen.