De freudiaanse/lacaniaanse psychoanalyse
De mechanismen en regels van de psychoanalyse zijn behoorlijk indrukwekkend. Ik denk dat het mentale aspect van deze discipline — met haar strenge regels en haar dogmatische, intellectuele oriëntatie — deuren kan sluiten voor de menselijke ontwikkeling, zowel voor de therapeut als voor de cliënt. Ik zeg dit omdat wij het in ons persoonlijke leven hebben ervaren.
Binnen deze psychiatrische dogma's uit de twintigste eeuw zijn er te weinig mogelijkheden voor de ziel om zich te uiten en het bewustzijn een ander niveau te laten bereiken. De freudiaanse/lacaniaanse methoden sturen ons naar een leven dat uitsluitend op het niveau van het Ik wordt geleefd, zonder werkelijk door de ziel bezield te zijn. Freud verklaarde ooit dat hij slechts één verdieping — het ‘Ik’ — in het gebouw van het bewustzijn behandelde (zo omschreef hij zichzelf).
Natuurlijk is het mogelijk meer schokelementen in een therapie op te nemen, zoals Lacan deed, die de sessie soms na belangrijke onthullingen onderbrak om het bewustzijn van de cliënt nog verder op verborgen affecten te richten.
De schokmethoden van psychospirituele bewegingen
Er zijn altijd psychospirituele bewegingen en leiders geweest die hun leerlingen door elkaar schudden, zoals Gurdjieff, Andrew Cohen of Osho, die op de weg schokkende beproevingen oplegden om de ontwikkeling van een spiritueel bewustzijn te bevorderen.
De vraag blijft: waar brengt een therapie ons werkelijk? Kan zij het leven een diepere betekenis geven? Bouwen we onze ziel in de diepte op of blijven we alleen om onze eigen navel draaien?
Onuitgesproken liefde
Onuitgesproken liefde, afgewezen liefde, verandert in ziekte (volgens Serguei Lazarev, vanuit het perspectief van karmische diagnostiek). Volgens mijn visie moet de therapeute zich uiten en haar cliënt met haar hele ziel ondersteunen, waarbij zij haar intellect alleen als hulpmiddel gebruikt. De oriëntatie van de therapeut vraagt om een werkelijk bewustzijn van de ziel en een spirituele benadering.
Van ziel tot ziel
De ontmoeting tussen de therapeut en de cliënt is een ontmoeting van ziel tot ziel, die authentiek contact mogelijk maakt zonder de ongewenste effecten van overweldigende overdracht. Dit vergt veel werk aan zichzelf voordat de therapeut er werkelijk klaar voor is.
Ik heb allerlei therapeuten waargenomen die gevangen zaten in hun eigen, door het mentale gestuurde verlangen, steunden op logische mechanismen en zo dogmatische rechters over hun cliënten werden. Hoe kan de ziel zich onder zulke omstandigheden werkelijk uiten?
De psychoanalyse kan ook worden geleid en verrijkt door de sleutels van de ziel: vriendelijkheid, schoonheid, harmonie, samenhang, vrede, sereniteit, macht, delen, empathie, evenwicht, bescheidenheid, barmhartigheid, mededogen, opoffering, genezing, eenheid, liefde, humor, bevrijding, vrijheid, juistheid, het hart, intuïtie, waarheid, inspiratie, gevoeligheid, fijnzinnigheid, subtiliteit, kracht, positieve, opbouwende en eerlijke energie, plichtsbesef, werkelijke intelligentie, een zonnige uitdrukking vol leven, vitaliteit en ademhaling, de levensadem, welwillendheid en het goede.
Voor mij moet therapie zich naar de ziel richten. Tegelijkertijd kan zij helpen de duistere aspecten van het ‘Ik’ op te ruimen — die impulsen, verlangens, aantrekkingen en overweldigende stoornissen. Therapie kan zo de duisternis verlichten dankzij een bewustzijn in ontwikkeling, een deur openen, een nieuwe weg voorstellen en ervoor zorgen dat affecten hun greep verliezen doordat ze niet meer worden gevoed.
Ik denk dat de beste begeleiding van de AS bestaat uit het helpen vinden van zijn zielenbewustzijn. De ziel brengt het individu naar harmonie, evenwicht en vreugde.