Sociale cognitie
Sommige personen krijgen om specifieke redenen toegang tot de ‘wereld van de AS-persoon’: ze worden dan waarneembaar voor het systeem, waarbij hun gezichtsuitdrukkingen en andere kenmerken worden geïdentificeerd, samengevoegd en opgeslagen.
Anderen slagen daar echter niet in: er is geen plaats, geen urgentie en geen reden om hen te integreren. Het gaat strikt genomen niet om een beperking, maar om een selectie van informatie die als prioritair wordt beschouwd. Het is ook een kwestie van intimiteit: de gegevens die een individu overbrengt kunnen zo intens en persoonlijk zijn dat er noch ruimte noch hulpbronnen zijn om ze te ontcijferen.
Hoeveel informatie kan één persoon voor de AS-persoon overbrengen? En hoeveel kan een hele groep dragen?
Een teveel aan informatie wordt een beperking: het is geen teken van cognitief disfunctioneren, maar van een beschermingsmechanisme.
De ziel en het zelf (de geest) drukken zich uit via de persoon en zijn ‘voertuig’: een lichaam van dierlijke oorsprong met een eigen autonomie. De zogenoemde ‘AS-interface’ is op haar beurt anders ontworpen en wordt anders aangestuurd, maar vanuit het standpunt van de ziel of de geest blijft de expressie dezelfde. Wanneer een interface verstoord of gewoon anders functioneert, betekent dat niet dat de ziel of de geest ontbreekt. Deze kwestie betreft zowel autistische als allistische personen, en hoe men deze interface ziet, verschilt naargelang het model van het autismespectrum.